Ни пуха, ни пера! Чем писали в Древнем Египте и Астрахани?

Header Banner

«Rendez Vous» женский возбудитель
6 часов назад
Keto Genetic капсулы для похудения
6 часов назад

W Muzeum Historii Miasta możesz poczuć się albo jak gimnazjalista, albo jak prawdziwy pisarz! Można tu obejrzeć kolekcję kałamarzy, a nawet napisać wiadomość prawdziwym gęsim piórem. To tak, jakby te ponad sto lat pomiędzy przeszłością a przyszłością nie istniało. Zanurzeni w procesie tworzenia piór postanowiliśmy poświęcić im cały artykuł. Kiedy się pojawił, jak był doskonalony i ile niuansów nosi? Zobaczmy.
Przodkami piór do kaligrafii były Kalamy. Stosowano je w starożytnym Egipcie około 4,5 tys. lat temu. Zewnętrznie kalamy były zaostrzonymi trzcinowymi laskami, które zanurzano w atramencie i zaczynano pisać ich hieroglify. Egipcjanie stworzyli też pierwszy prototyp pióra. Była to spiczasta, ołowiana fajka z cienkim trzciną, w której wnętrzu znajdowała się ciemna ciecz. To właśnie ten płyn spływał i zostawiał upragnione ślady na papirusie.
Starożytny Rzym również nie został pozostawiony na uboczu. Tutaj pióra były wykonywane z brązu, miedzi i srebra. Wynalazek ten był wyjątkowy dzięki solidności piór: nie uwierały i nie rdzewiały. Teodoryk Wielki (VI w n.e.) używał go do podpisywania swoich rozkazów.
Od VII wieku ludzie zaczęli aktywnie korzystać z pióra ptaka. Ale były niuanse: nie każdym piórem można było pisać. Zazwyczaj ludzie używali piórek wrony, pawia i łabędzia. Nasi rosyjscy pisarze pisali gęsim piórem, dobrze wyostrzonym. Gęsie pióro stało się wkrótce podstawowym narzędziem do pisania wszędzie.
Proces przygotowania pióra do pisania był pracochłonny i skomplikowany. Wiosną silna młoda gęś musiała mieć wyskubane jedno z pięciu zewnętrznych piór z lewego skrzydła. Pióro zostało spalone w gorącym piasku i stało się suche i sztywne. Końcówka pióra została zaostrzona scyzorykiem. Jedną z głównych wad gęsich piór &#8212 konieczność częstego ostrzenia, ponieważ końcówka pióra ocierała się o papier i stale wydawała charakterystyczny pisk.
Szczególnie ważna była wiedza, jak prawidłowo ostrzyć pióro do pisania. Od tego zależała dokładność pisanych listów. Jeśli pióro nie było odpowiednio naostrzone, atrament rozpryskiwał się na papierze. Prędzej czy później pióro zużyłoby się po dłuższym czasie użytkowania.
Ostrzenie końcówki pióra specjalnym nożykiem nazywano «obieraniem» (lub «czyszczeniem», «obchodem»). W czasach starożytnych istniało kilka rodzajów ostrzałek do piór: noże, rynny i mechaniczne przycinarki do piór. W XIX wieku rozwinął się «kanive», który później zastąpiłby nóż. Usuwała rysy, przycinała pióra i szpary. Ostrze było stałe, wysuwane lub składane, jak w scyzoryku.
Były też gilotynowe lub dźwigniowe mechaniczne przycinarki do piór. Oprócz mechanizmu tnącego zawierały one cienkie ostrze, podobne do ostrza rynnowego, służące do przygotowania pióra (usuwania zadziorów i cięcia) oraz gilotynowy «chłodnik» umieszczony obok cienkiego ostrza, służący do ponownego ścięcia skosu na końcu pióra. Najczęściej są one wykonane z hebanu, ale mogą być również z kości słoniowej lub metalu szlachetnego.
Ogólnie rzecz biorąc, dobrze wykonany i odpowiednio naostrzony długopis do pisania może być eleganckim i przyjemnym prezentem. Doskonałym tego przykładem jest —Pióro Puszkina», które podarował mu niemiecki poeta Goethe. Do dziś przechowywana jest w bogatym etui w mieszkaniu muzealnym poety w Petersburgu. Nawiasem mówiąc, Aleksander Puszkin nie pozwalał nikomu zbliżyć się do swojego — co więcej, ostrzyć pióra.
Mimo swoich wad gęsie pióro było używane przez ludzkość przez całe tysiąclecia.
Krytyczny był rok 1798 &#8212 ; to właśnie wtedy wynaleziono wreszcie stalową stalówkę. Możliwe było pisanie w kamieniu litograficznym. Narzędzie zostało stworzone przez Aloisa Zenefeldera. Jansen wynalazł metalową stalówkę w Aachen w 1818 roku. Kiedy prezentował swój własny wynalazek na kongresie swojego miasta, życzył sobie tak trwałego pokoju, jak materiał, z którego powstało jego pióro.

Бунси тайские таблетки для похудения
8 часов назад
Extra Extaz средство для увеличения члена
6 часов назад

Т акая история

Według literatury angielskiej wynalezienie metalowego pióra do pisania datuje się na 1780 r. Wynalazł je Samuel Harrison z Birmingham.
Ale wszystkie te urządzenia były sztywne i niewygodne, więc nie zyskały popularności wśród społeczeństwa. Natomiast w latach 1828-1829. Harrison i Mason udoskonalili Zenefeldera, czyniąc pióro elastycznym dzięki otworom w środku metalowego paska i szerokim występom.
Metalowa stalówka zwiększyła szybkość pisania. Kolejną różnicą między stalówką metalową a ptasią jest to, że pozostawia ona po sobie zagłębienia w większości liter — widać to gołym okiem.
I jeszcze kilka niuansów — cóż innego mogłoby to być? Okazuje się, że w zestawie materiałów piśmienniczych do końca XIX wieku znajdowała się… piaskownica! Piaskownica służyła do plamienia i wysychania tuszu. Atrament długo schnął, więc po napisaniu kartka była posypywana specjalnym drobnym gotowanym piaskiem bezpyłowym. A pod koniec XIX wieku pojawiła się «bibuła» lub «bibułka». Na pewno widzieliście blotter w jednym z odcinków filmu «Iwan Wasiljewicz zmienia zawód». Można go również znaleźć w Muzeum Historii Miasta.
Później, na przełomie XIX i XX wieku, pojawił się przycisk do papieru — dziś nie mniej egzotyczny. Połączenie słów pochodzenia francuskiego «presse-papiers» można dosłownie przetłumaczyć jako «tłoczyć na papier». Klasyczny przycisk do papieru to pręt w kształcie łuku z uchwytem na górze i bibułą rozciągniętą pod spodem. Naciąg pozwala na umocowanie leżącego papieru tak, aby nie odleciał i nie rozsypał się. A bibuła służy do plamienia słowa pisanego.
Jeśli chodzi o kałamarz, to on również odgrywał znaczącą rolę w codziennym życiu człowieka. W zależności od kraju i czasu kałamarze były różnej wielkości i wykonane z różnych materiałów — porcelany, metalu, kamienia czy polimerów. Czasami były one wykonane w całości z kamieni szlachetnych lub półszlachetnych i ozdobione rzeźbieniami, emalią lub innymi drobnymi kamieniami. W muzeum historii miasta można zobaczyć różne rodzaje atrap — na przykład wiszącą, która pochodzi z XIX wieku. Był bardzo poręczny w codziennym użytkowaniu, ponieważ można go było przywiązać do paska, był stabilny i można go było postawić na dowolnej powierzchni lub po prostu trzymać w dłoni. Atrament, nawiasem mówiąc, wykonany jest w tzw. stylu «zwierzęcym». Obrazki przedstawiają mitologiczne bestie, takie jak gryf i jednorożec. Gryfon, pół lew, pół orzeł, jest symbolem szybkości połączonej z siłą. Starożytni uważali go za strażnika skarbów. Jednorożec jest symbolem czystości i niewinności. Ma kształt konia i wyróżnia się obecnością rogu.

Идеальная талия всего за 30 дней!
10 часов назад
Extra Extaz средство для увеличения члена
10 часов назад

Читайте также